Een tijdje terug – in 2005, net voordat ik stopte met illegale graffiti, begon ik mijn graffiti throw-up te ontwikkelen, maar ik heb dat proces nooit kunnen afmaken vanwege alles wat er op dat moment in mijn leven gebeurde. Maar omdat ik sinds 2010 steeds meer graffiti lesgeef op scholen, voelde het altijd een beetje incompleet dat ik geen solide throw-up had :-P Ik kon oké taggen, maar met throwwies bleef mijn niveau hangen op level 1. Dus ik heb een goede middag besteed aan schetsen en kwam met v2.0.
Nog steeds niet helemaal wat ik zocht, dus ik ging terug naar m’n schetsboek om met name de J aan te passen. Het ritme dat ik begon te vinden was scherp aan de bovenkant en rond aan de onderkant. Wat vrij logisch is als je de lichaamsbeweging in overweging neemt die erbij betrokken is.
Al met al blijft dit een beetje apart omdat throwups natuurlijks specifiek bedoeld zijn om ’s nachts (of overdag) heel erg snel je naam achter te kunnen laten op plekken waar dat niet de bedoeling is en dat mijn throwups voornamelijk op legale plekken te vinden zijn en her en der in wat grijze gebieden maar nooit echt waar ze eigenlijk ‘horen’.
^ Dit was de vorm waar iik uiteindelijk op uitkwam. Deze is eigenlijk veel te ingewikkeld om echt een throwup genoemd te mogen worden met alle scheurtjes en kleine details maar de vorm is duidelijk, en deze is ook op t-shirt verkrijgbaar in de shop [link]
De throwup – een kunstvorm op zich
Throwups bestaan vaak uit de naam van de graffitischrijver, gebruikmakend van twee kleuren – één voor de vulling en een andere voor de omtrek. De essentie van een throwup is de eenvoud; ze gaan niet over ingewikkelde ontwerpen of gedetailleerd werk, wat ze onderscheidt van echte graffiti pieces of muurschilderingen. Throwups zijn voornamelijk een manier voor kunstenaars om territorium te markeren.
De throwup is binnen de graffiticultuur uitgegroeid tot een kunstvorm op zich. Het neemt een unieke plek in als functionele kunstvorm — balancerend tussen bekendheid, artistieke expressie en de spanning van het schilderen in de openbare ruimte. Voor mij speelt het illegale deel er niet meer toe, maar de stilistische principes waar je door de snelheid van de uitvoering van een throwup in gedwongen wordt, zijn heel aantrekkelijk voor mij als kunstenaar. Het volgen van Instagram-accounts zoals Throw Ups Only, Throw Up World & Throw Up Cult zegt veel over de populariteit van deze kunstvorm.
De toename in populariteit van de throw-up als kunstvorm is natuurlijk logisch, met de constante evolutie van bewakingstechnologie wordt de noodzaak van snelle levering met de minuut groter. Ik hoop dat we nooit aankomen bij het stadium waar de cultklassieker uit de jaren 90 Demolition Man ons naartoe bracht… We zullen zien… die andere futuristische klassieker uit de jaren 90 lijkt tegenwoordig een stuk aannemelijker.
Een goed uitgevoerde throw-up toont controle en vertrouwen, de uitvoeringstijd is doorgaans ruim onder de 5 minuten. In de foto’s hier zie je ook een aantal op throwups geïnspireerde graffiti pieces die natuurlijk veel meer tijd kosten… maar nog steeds veel minder dan een reguliere graffitipiece.. Een flink aantal van de throwups hier zijn gemaakt op legale muren en zijn veel meer gepolijst dan de 5-minutenversie.
Meer foto’s in de engelse versie van dit artikel op Joax.nl
